muziek aan/uit
ga een pagina terug

Alles is dansen
beleef het ritme en de betovering
live en fysiek
poëtisch of verhalend
klassiek of experimenteel
spectaculair of ingetogen
in de zaal of op locatie
overal en altijd

Weblog

← Overzicht

Artikel uit het AD blad.

Sleeuwijk, februari 2009

Artikel in AD door Hanneke van Houwelingen.

Zonder de hulp van haar leerlingen had de Gorinchemse docente Marina Bykova haar dansschool in september moeten sluiten. Door haar ziekte kon ze niet langer lesgeven. Vijf maanden lang runde een trouw groepje leerlingen de studio en leerde de ‘kleintjes’ dansen.

Direct na colleges in Utrecht haastte de 20-jarige Melissa Schaap zich in de afgelopen maanden, iedere maandag, naar buurthuis de Bolderik in Sleeuwijk. Hier gaf ze achter elkaar vier van Bykova’s dansgroepen les.
Zelfs na ruim tien jaar danservaring sloegen de zenuwen wel eens toe. ,,Ik had nog nooit lesgegeven. Vooral het kinderballet aan de hele kleintjes (4 tot 7 jaar, red.) was moeilijk. Zij zijn erg druk en snel afgeleid. Ik vond het moeilijk om hen in bedwang te houden,’’ vertelt ze.
Bykova schakelde eind augustus de hulp in van de Sleeuwijkse leerling. ,,Natuurlijk wilde ik een aantal lessen overnemen. Ze stond erop dat ik een paar tientjes per avond kreeg voor het werk. Ik had het ook voor niks gedaan.’’
Bykova heeft een kwaadaardige tumor in haar buik en moet zware operatie en chemokuren ondergaan. Zelfs als ze bijna te zwak is om op haar benen te staan, komt ze een kijkje nemen bij de danszalen in Sleeuwijk en Gorinchem. ,,Ook vanuit het ziekenhuis belde ze ons nog regelmatig op,’’ vertelt de 34-jarige leerling Antonette de Groot, die een deel van de organisatie en administratie van de studio op zich nam.
Inmiddels is Bykova ‘schoon’ verklaard door artsen en heeft ze sinds het nieuwe jaar een paar lessen opgepakt. ,,We dachten dat we minstens een jaar geen les zouden krijgen,’’ merkt Schaap op. ,,Wij konden de jongere leerlingen iets bijbrengen, maar niet elkaar.’’
Met ‘we’ doelt de Sleeuwijkse op de twaalf meiden die samen de selectiegroep Dansable vormen. Samen met de groep die klassiek ballet volgt, zijn dit de enige twee - van de in totaal tien groepen - die stillagen tijdens het ziektebed van Bykova.
,,Ik heb er niet aan gedacht hoe het had kunnen aflopen. Door Marina’s optimisme bleven wij ook positief over haar terugkeer.’’
De Sleeuwijkse vond haar tijdelijke ‘baan’ als dansdocente pittig. ,,Toen ik na een paar maanden een nieuw rooster kreeg van school, is mijn zusje bijgesprongen.’’ De zusjes vulden elkaar perfect aan. De 17-jarige Kimberly wond de kleuters om haar vinger met zelf verzonnen verhaaltjes, terwijl de 20-jarige Melissa de jeugd nieuwe choreografieën aanleerde. ,,De passen en combinaties bedenk ik in de bus. Daar zet ik mijn I-pod aan en luister naar lekkere dansmuziek. Ik schrijf niks op. Zo werkt dat bij dansen, als een pasje eenmaal in je hoofd zit, gaat het er niet meer uit.’’
Leerling Dorine Meiboom (20) knikt. ,,Bij de meeste nummers die wij in het verleden hebben gedanst, hoor ik Marina nu nog praten: ‘dames, rug recht, hoofd omhoog .’’ Meiboom nam net als Schaap vier dansgroepen over, maar dan in het Gorcumse buurthuis de Aanlegsteiger. ,,Ik heb altijd klassiek gedanst. Pas de laatste twee jaar dans ik ook streetdance en jazz. Hierdoor had ik minder ideeën voor pasjes.’’ Een andere leerling nam na twee maanden Meibooms lessen over.
Bykova kan haar leerlingen niet vaak genoeg bedanken. ,,Mijn dansschool is mijn leven. Zij hebben ervoor gezorgd dat die bleef bestaan.’’ Zeven jaar geleden moest de dansdocente haar studio wél sluiten. Ook toen had ze kanker. De doktoren gaven haar hooguit vijf jaar. Later bleek deze prognose onjuist. ,,Door die dramatische uitslag heb ik de school gesloten. Dat was heel anders dan nu.’’ Bykova is nog niet de oude. Het is de vraag of ze haar lenigheid ooit nog terugkrijgt. ,,Ik kan geen split meer en als ik me uitrek doet dat pijn, maar zolang kankerpatiënten goud op de Olympische Spelen kunnen winnen, kom ik terug.’’

Artikel uit het AD blad.